Column Binnelands Bestuur dd 26 januari 2007
‘Het zijn net mensen’ is de prikkelende titel van het veelgeprezen boek van Joris Luyendijk over zijn correspondentschap in het Midden-Oosten. Het was voor hem vaak een hele opgave om in alle hectiek steeds de opvatting van de bevolking te moeten peilen in landen waar hele en halve dictators echte opinieonderzoeken en volksraadplegingen verbieden (of deze manipuleren) en veel , burgers vrezen voor het geven van hun mening. Zo haalt Luyendijk de anekdote aan van de kluiskraak waarin ‘de verkiezingsuitslag van het volgende jaar werd gestolen’. Vaak lijken alleen door het westen gesponsorde criticasters en activisten, de ‘donor darlings’, bereid hun mening te geven. Maar ook merkte Luijendijk op hoezeer verslaggeving en daarmee onze beeldvorming wordt bepaald door de toon en woordkeus van de correspondenten. Ook de titel van deze column, die vorige week als kop in vrijwel alle kranten verscheen, is daar zo’n voorbeeld van.
Bij eerste oogopslag lijkt het een daad van altruïsme of tenminste het inlossen van een schuld, Israël betaalt (de rekening, de schuld?) aan de Palestijnen. Betere lezing leert dat het niet gaat om het betalen van een openstaande rekening, maar om het overmaken van 100 miljoen dollar. Als gunst? Geenszins. Israël int bijna 500 miljoen euro belastinggeld per jaar voor de Palestijnen. Na de verkiezingsoverwinning van Hamas vorig jaar heeft Israël de overdracht van dit belastinggeld stopgezet. Mede hierdoor is de Palestijnse overheid in financiële problemen gekomen. De ‘betaling’ is dus niets meer dan het voldoen aan verplichtingen die men had, geenszins een gunst. Maar dan nog wel een met een duidelijk oormerk en oogmerk. Niet voor ambtenarensalarissen maar ‘ter ondersteuning van de presidentiele garde’ van President Abbas. De met Abbas concurreerde Hamaspartij reageerde kwaad op deze beperkingen aan de besteding van het geld. "Dit geld moet worden gespendeerd volgens Palestijnse prioriteiten. Het is niet aan Israël om te beslissen waaraan het wordt uitgegeven", stelde men.
Ook in Nederlandse krantenkopen komt wel verwarring voor over overheidsfinanciën. Toen het parlement enkele jaren geleden na afloop van een jaar vaststelde dat niet alle budget was besteed, wilde men het restant in de woorden van de toenmalige kamervoorzitter Weisglas ‘overmaken’ aan Financiën, ‘teruggeven’ zei hij letterlijk. ‘Parlement stort geld terug in schatkist’ aldus de Volkskrant destijds’. Een misverstand natuurlijk; er was geen geld ‘over’ dus ook niets ‘over te maken’, men had alleen niet alles ‘getrokken’ op het maximale budget.
Nog principiëler is de vraag ‘wat te doen’ met overschotten nu het kabinet weer een positief jaarsaldo van drie miljard meldt over 2006. Mag een kabinet eigenlijk beleidsmatig streven naar overschotten? En hoe deze dan te besteden? Extra uitgaven in het jaar erna, lagere belastingen, staatsschuldaflossing, iedere burger €200 in handen? ? De onderhandelaars Balkenende, Bos en Rouvoet zullen er zich een mening over moeten vormen.
Toen zich enkele jaren geleden in de VS een overschot voordeed en de partijen daar bakkeleiden over de bestemming was een schrijver van een ingezonden brief erg stelling. Het geld moest terug naar de belastingbetaler. Want, hield hij de politici voor die dansten om de pot met geld: ‘Its not your money, it’s our money’’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten