Column Binnenlands Bestuur dd 13 juli 2007
Iedereen kent die uitdrukking van de balk end e splinter. Die gedachte liet me niet los bij het nieuws deze dagen, waarbij op verschillende wijzen de fiscus en het ontslagrecht een rol speelden.
Patricia Remak en Linda de Mol moesten allebei een fiscaal geschilletje voor de rechter uitvechten. Voor Linda heb ik nog wel enige sympathie. De politiemevrouw uit Spangen meende dat een eerder gemaakte afspraak met de fiscus over premie-afdrachten nog steeds geldig was. Ze haalde bakzeil voor de rechter omdat die eerder verleende toezegging niet op papierstond . Fiscaliteit is niet helemaal haar ding, dus een vergissing is menselijk.
Voor Remak gaat dat niet op, in het geheel niet zelfs. Deze fiscaal juriste vertrok in 2002 uit het parlement. In de daarop volgende jaren werkte ze bij de Belastingdienst, vertegenwoordigde ze haar partij in de Noord-Hollandse staten –al splitste ze zich later af- en streek ze tussen alle bedrijven door ten onrechte een ton op aan wachtgeld. Genoeg voor een veroordeling door de rechtbank tot een jaar celstraf. Volgens de rechter heeft Remak ‘het vertrouwen van de samenleving in de integriteit van politieke ambtsdragers ernstig geschaad’ en heeft ze ‘misbruik gemaakt van een voorziening die bedoeld is te voorkomen dat gewezen leden van de Tweede Kamer in inkomen terug zouden vallen’. Verder stelde de rechter dat Remak –die al eerder was veroordeeld voor fraude- ‘haar voorbeeldfunctie op grove wijze heeft miskend'.
Inmiddels schermt de ex-politica voor het gerechtshof met een telefonisch advies van een UWV-er dat haar nieuwe verdiensten de bijverdiengrens niet zouden overschrijden. Dan begint het bij mij te wringen. Als Linda dit zou aanvoeren, zou ik het op onnozelheid durven gooien, direct. Maar een fiscaal juriste, ex-parlementslid, werkzaam bij de Belastingdienst? Ze heeft zoveel schijn tegen dat het bijna weer geloofwaardig wordt als je je daarop beroept. Ofwel is het een soort poker dat ze speelt met haar advocaat Spong, of ze is wel erg onnozel. Er lijkt maar een ding dat haar ontlast: ook andere leden van het parlement houden zich bij tijd en wijle bezig met onnozele zaken.
Serieus zijn maatschappelijke debatten over ontslagrecht van werknemers, maar sinds het kabinet als onderdeel van de rijksbrede bezuinigingen ons parlement voor 1,4 miljoen liet meebezuinigen, lijkt het parlement daar drukker mee te zijn dan met het ontslagrecht. Eerst was er de protestbrief op poten van Verbeet aan de verantwoordelijke ministers. Daarna eigen bezuinigingsvoorstellen en veel interne commotie. Krantenberichten over beëindiging van de koffievoorziening tijdens commissievergaderingen, het verbod op businessklas vliegen binnen Europa, zelf de post ophalen uit de postkamer en als klap op de vuurpijl een verbod op privekoffiezetappraten in werkkamers.
De eerstejaarsstudenten bestuurskunde die ik naar aanleiding van alle commotie de opdracht gaf eens kritisch te kijken naar het budget van ons parlement rapporteerden kort en krachtig welke post het meest eenvoudig kan worden beperkt in het jaarbudget van 115 miljoen : (u raadt het al) : de onevenredige hoge pot voor wachtgelden.
