Boekrecensie tijdschrift 'Binnenberijk' maart 2008
Begin april zullen bijna duizend nieuwsgierigen deelnemen het seminar ‘MBA in één dag’ van Ben Tiggelaar. Tiggelaar is als bekend managementdocent inmiddels een multimediaal verschijnsel. Natuurlijk via www.bentiggelaar.nl. Verder als wekelijks columnist in Intermediair, via grote workshops en goedverkopende boeken. Tussendoor bereidt hij nog een dissertatie voor. En het fenomeen Tiggelaar heeft onlangs een chique cd-boxje uitgebracht. Op deze tien schijfjes vat hij de ideeën samen van de in zijn ogen tien grootste managementgoeroes.
Samenvattingen maken was in mijn studietijd een van mijn eerste bijverdiensten. Voor een gulden of vijf verkocht ik zelfgemaakte uittreksels aan medestudenten. Mijn noeste arbeid scheelde jaargenoten veel leeswerk en het grootste compliment dat ik kon krijgen was dat de aanschaf van het boek overbodig was door mijn samenvatting. Omgekeerd kwam er kritiek los als een tentamenvraag over stof ging die – pijnlijk! – niet in mijn samenvatting stond. Mijn handel ging na een tijd kapot toen onverlaten illegale kopieën maakten van mijn werk en ik nauwelijks nog verkocht.
Tiggelaar slaagt er anno 2008 wél in om deze oude handel nieuw leven in te blazen. Zijn cd-luisterbox ‘Managementclassics’ vat leven, werk en belangrijkste ideeën samen van managementgoeroes. Onder hen Tom Peters en Robert Kaplan (over ondernemerschap), Henry Mintzerg (over management) en Stephen Covey (over leiderschap). In ongeveer een uur vertelt Tiggelaar de belangrijkste inzichten uit ieders oeuvre. Erg handig is dat hij meerdere boeken van deze veelschrijvers bespreekt. Verder bevat iedere cd een uitgebreide Powerpoint-presentatie en Tiggelaars uitgetypte spreektekst.Is zijn project geslaagd? De selectie van auteurs is uiteraard altijd betwistbaar. Hij koos tien Amerikaanse mannen, bijna allemaal blank. Zij hebben vooral oog voor het bedrijfsleven en richten zich nauwelijks op de publieke sector, de mens en opmerkelijk genoeg ook niet op de digitale revolutie. Maar goed, in iedere selectie zit een beperking.
Grootste bezwaar is dat de werkwijze van Tiggelaar de casuïstiek niet belicht. En dat is nu net de kracht van veel managementdenkers en MBA-studies: het vertellen van verhalen van verandering, van succes en mislukking. Dit overtreft qua zeggingskracht Tiggelaars schematisering van ideeën en ideetjes van de managementgoeroes. Zijn weergave van hun theorieën in de presentatie en verhalen slaat hun visie plat tot Powerpoint-bullets en schema's.Misschien zijn de cd’s voldoende om als student het tentamen te halen, maar niet om de ideeën echt op waarde te schatten. Daarom is de cd het best geschikt voor personen die denken dat je een MBA in één dag kunt halen. Wie houdt van de kleurrijke casuïstiek en levensechte verhalen moet toch echt de boeken van de grote goeroes zelf lezen. Voor de prijs van de box à 199 euro kun je er wel zes aanschaffen.Een gratis alternatief is de uitmuntende website www.12manage.com, de Wikipedia van managementkennis. Verdieping in strategievraagstukken voor de publieke sector kan onder meer in het vijftiendaagse strategieatelier van de NSOB, zie www.nsob.nl.
vrijdag, februari 15, 2008
De zwarte Kennedy?
Column Binnenlands Bestuur dd 22 februari 2008
Natuurlijk liet stemwijzerUSA me zien dat ik Democratisch zou kiezen. Maar tot mijn verrassing scoorde ik maar op één belangrijk issue afwijkend van de eigenlijk nog onbekende Obama. Met Hillary Clinton ben ik vóór een verplichte ziektekostenverzekering voor alle Amerikanen. Obama blijkt daar niet voor, al heeft hij vele plannen voor de toegankelijkheid van de zorg.
Obama’s recente opkomst is indrukwekkend en hij maakt een reële kans een van de jongste presidenten van de VS te worden. De jongste blijft overigens Kennedy, die slechts 43 jaar oud aantrad, Obama zal tenminste 47 zijn
We weten nog niet veel van Obama. Hoe staat hij bijvoorbeeld ten opzichte van die enorme Amerikaanse staatsschuld en begrotingstekorten die Bush veroorzaakte met belastingverlagingen en stijgende defensie-uitgaven? Dat doet er wel toe. De ‘American way of life’ beïnvloedt immers in grote mate de wereldeconomie en daarmee indirect ook onze staats- en gemeentefinanciën.
Wat treft Obama budgettair straks aan? In grote lijnen, een schamele boedel. Kennedy verliet het leven met een staatsschuld van ruim 40% van het nationaal inkomen en een tekort van bijna 1%. Onder Reagan en Bush liep deze schuld erg op. Clinton stelde orde op zaken en bracht de Amerikaanse staatsschuld terug van 50% van het nationaal inkomen naar het historisch lage niveau van 33%. Zelfs realiseerde hij twee jaar begrotingsoverschotten, wat lang voor onmogelijk was gehouden. Onder Bush jr.–zo vader zo zoon- steeg de schuld weer tot 37%.
Zo bezien moet Obama een financieel voorbeeld nemen aan Kennedy en Clinton. Tot nu toe heeft hij echter slechts uitgesproken dat een sluitende begroting heel lastig te maken zal zijn voor 2011. In andere financiële zaken lijkt hij echter opmerkelijk openhartig. Uniek is zijn openbaarmaking van alle door hem binnengehaalde steun aan specifieke projecten in zijn thuisstaat Illinois. In een achttien bladzijden lange opsomming licht Obama toe welke ‘pork and barrel’ hij mede mogelijk heeft gemaakt. Pork and barrel duidt de budgettaire weggevertjes aan die senatoren hun eigen achterban of thuisstaat gunnen. Precies 113 begrotingsvoorstellen waren er van Obama’s hand optellend tot $300 miljoen. Is dat veel of weinig? Het geschatte totaal aantal ‘earmarks’ bedraagt veertienduizend items, tezamen zo’n negentien miljard. Omdat Obama echter vrijwel de enige senator is die heeft geopenbaard welke ‘spelletjes’ hij heeft gespeeld, valt niet te zeggen in welke mate hij heeft meegedaan aan deze budgettaire tombola. Maar dankzij hem is er nu wel een nieuwe sterrenkijker in de sterrenwacht, een waterpomp in een plattelandsdorpje en een elektrische visbarrière tegen de vraatzuchtige Aziatische karper in zijn thuisstaat gerealiseerd.
De cynicus zal denken dat Obama zijn ‘pork and barrel’ openbaarde omdat hij er gunstig mee afsteekt ten opzichte van concurrenten als Clinton en McCain. De optimist zal denken dat Obama oprecht een andere, meer transparante bestuursstijl voorstaat. Mijn voorlopig oordeel is dat zijn eerlijkheid te prijzen is, maar zijn daden weinig anders blijken dan die van de andere leden van de politieke elite.
Maar goed, ook Kennedy had zo zijn dingetjes maar werd er een memorabele President mee.
Natuurlijk liet stemwijzerUSA me zien dat ik Democratisch zou kiezen. Maar tot mijn verrassing scoorde ik maar op één belangrijk issue afwijkend van de eigenlijk nog onbekende Obama. Met Hillary Clinton ben ik vóór een verplichte ziektekostenverzekering voor alle Amerikanen. Obama blijkt daar niet voor, al heeft hij vele plannen voor de toegankelijkheid van de zorg.
Obama’s recente opkomst is indrukwekkend en hij maakt een reële kans een van de jongste presidenten van de VS te worden. De jongste blijft overigens Kennedy, die slechts 43 jaar oud aantrad, Obama zal tenminste 47 zijn
We weten nog niet veel van Obama. Hoe staat hij bijvoorbeeld ten opzichte van die enorme Amerikaanse staatsschuld en begrotingstekorten die Bush veroorzaakte met belastingverlagingen en stijgende defensie-uitgaven? Dat doet er wel toe. De ‘American way of life’ beïnvloedt immers in grote mate de wereldeconomie en daarmee indirect ook onze staats- en gemeentefinanciën.
Wat treft Obama budgettair straks aan? In grote lijnen, een schamele boedel. Kennedy verliet het leven met een staatsschuld van ruim 40% van het nationaal inkomen en een tekort van bijna 1%. Onder Reagan en Bush liep deze schuld erg op. Clinton stelde orde op zaken en bracht de Amerikaanse staatsschuld terug van 50% van het nationaal inkomen naar het historisch lage niveau van 33%. Zelfs realiseerde hij twee jaar begrotingsoverschotten, wat lang voor onmogelijk was gehouden. Onder Bush jr.–zo vader zo zoon- steeg de schuld weer tot 37%.
Zo bezien moet Obama een financieel voorbeeld nemen aan Kennedy en Clinton. Tot nu toe heeft hij echter slechts uitgesproken dat een sluitende begroting heel lastig te maken zal zijn voor 2011. In andere financiële zaken lijkt hij echter opmerkelijk openhartig. Uniek is zijn openbaarmaking van alle door hem binnengehaalde steun aan specifieke projecten in zijn thuisstaat Illinois. In een achttien bladzijden lange opsomming licht Obama toe welke ‘pork and barrel’ hij mede mogelijk heeft gemaakt. Pork and barrel duidt de budgettaire weggevertjes aan die senatoren hun eigen achterban of thuisstaat gunnen. Precies 113 begrotingsvoorstellen waren er van Obama’s hand optellend tot $300 miljoen. Is dat veel of weinig? Het geschatte totaal aantal ‘earmarks’ bedraagt veertienduizend items, tezamen zo’n negentien miljard. Omdat Obama echter vrijwel de enige senator is die heeft geopenbaard welke ‘spelletjes’ hij heeft gespeeld, valt niet te zeggen in welke mate hij heeft meegedaan aan deze budgettaire tombola. Maar dankzij hem is er nu wel een nieuwe sterrenkijker in de sterrenwacht, een waterpomp in een plattelandsdorpje en een elektrische visbarrière tegen de vraatzuchtige Aziatische karper in zijn thuisstaat gerealiseerd.
De cynicus zal denken dat Obama zijn ‘pork and barrel’ openbaarde omdat hij er gunstig mee afsteekt ten opzichte van concurrenten als Clinton en McCain. De optimist zal denken dat Obama oprecht een andere, meer transparante bestuursstijl voorstaat. Mijn voorlopig oordeel is dat zijn eerlijkheid te prijzen is, maar zijn daden weinig anders blijken dan die van de andere leden van de politieke elite.
Maar goed, ook Kennedy had zo zijn dingetjes maar werd er een memorabele President mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)