Column Binnenlands Bestuur 2 juli 2009
Ik verbaas me hogelijk over de eigentijdse heksenjacht die deze weken tegen politici loopt. Over zonnebrillen, babyrompers en Napoleontische zwaarden. War is er mis met onze politici. Maar nog meer: met onze media? Ze berichten zonder nuance, zonder de echte wil te willen weten wat er aan de hand is, wat regels zijn, hoe verzekeringen (of het afzien daarvan) werken, zonder de wil context te verschaffen kijkt men nu administraties op het net te dumpen. Suggestief, infaam, onheus. Ik vind het maar een soort vulgaire, doorgeslagen opvatting van openbaarheid.
Ik wil het ook gewoon niet weten. Want het gaat nergens om. En als het wel ergens om gaat moet het intern worden besproken. Ook ministers, burgemeesters en wethouders verdienen aangesproken te worden. Zeker. Maar ook zij zijn werknemers, niet minder, niet meer. Zij moeten voorbeeldgedrag vertonen, beslist. Maar zij mogen ook homosexueel, moslim, gescheiden of verliefd zijn of wat ook maar even afwijkt van de niet bestaande doorsnee Hard Werkende Nederlander in doorzonwoning met partner, kinderen en Opel Astra station. Zonder dat geaardheid, eigenheid of wat meer frontaal in chocoladeletters of zwarte balkjes over hun gezicht te wordt geprint op voorpagina’s. Zelf wanneer ze onjuist zouden declareren moeten ze worden aangesproken, terugbetalen en hun leven beteren maar daarvoor is geen heksenjacht nodig. Wie zou beweren dat juist ‘dankzij’ de heksenjacht deze declaraties worden terugbetaald geef ik terug dat de opbrengst van deze doorgeslagen fatsoensrakkerij voor mij geenszins opweegt tegen de schade. Ik wil ook niet weten wat Frits Wester, Jules Paradijs en anderen aan lunches, bar- en restaurantbezoek of relatiegeschenken declareren
Is er een misschien een troost of les in deze? Een buitenlander zou misschien zeggen: in een land waar de kranten zo vol staan over de zonnebril van de minister en de babyromper van de wethouder moet het wel heel goed gaan. Er is blijkbaar niets anders om zich druk over te maken of om journalistiek achteraan te jagen. Maar nee. Na Peper, Hulsman en de Britten krijgen we deze en volgende weken de rest opgediend.
Terwijl er natuurlijk wel wat aan de hand is. Dagelijks besteedt het de overheid in 2009 zo’n 100 miljoen meer dan er binnenkomt, op jaarbasis geschat op 35-40 miljard, zeven tot acht procent van het nationaal inkomen. Elke dag 100 miljoen is best veel. In het kwartiertje dat u dit lees is er 1 miljoen tekort bijgekomen. De rente over de extra jaarschuld 2009 is weer een nieuwe schuld van ongeveer twee miljard die we in 2010 moeten betalen. Enzovoort.
Daar een keer in brengen is de grote opgave voor ons bestuur. Dat vergt doordenken en draagvlak zoeken voor grote en kleine wijzigingen in het beleid. In de sociale zekerheid, de zorg en de overige rijksuitgaven. En ook op de kleintjes moeten we dan letten. Kantoorinrichting, vacatures, inhuur externen, cursusbezoek en wat al meer. Dat is altijd de moeite waard. Maar de opbrengst van de heksenjacht op declaraties van politici levert in mijn ogen niets op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten