Column Binnenlands Bestuur dd 25 december 2009
De Groene Amsterdammer verschijnt deze week in de dikste uitvoering ooit, vertellen hoofdredacteur en uitgever trots in het voorwoord. Even later blijkt dat het eindejaarsnummer, twee keer zo dik als normaal lus vier extra bladzijden, voor drie weken geldt. Abonnees krijgen dus een exemplaar minder dan gewoonlijk. Laten we zeggen, twee procent minder waar voor hun geld. Ook ooit linkse rakkers hebben tegenwoordig de trucs van de markt ontdekt.
Die extra bladzijden blijken bij nadere bestudering ook nog vooral ouderwetse ronkende advertenties van grote financiële instellingen te zijn, die blijkbaar via dit dubbeldikke nummer hopen de lezers te verleiden tot beleggingen. Bijvoorbeeld beleggingsfonds Obam, Rabobank en anderen adverteren paginagroot.
De meest opmerkelijke advertentie is van een vrijwel nieuwe, onbekende instelling, 'De gouden eeuw'. Ze opent met : 'Juist in deze tijden is uw vermogen goud waard'. Na een plaatje van goudstaven in een kluis en een tekst over de kansen van goud staat heel klein onder de advertentie : 'De Gouden eeuw B.V. is niet vergunningplichtig op grond van de Wet op het financieel toezicht en staat niet onder toezicht van de Autoriteit Financiële Markten'.
Alsof er geen bankencrisis is geweest, alsof burgers en overheden de laatste 16 maanden niet langs de financiële afgrond zijn gegaan, alsof er geen Icesave, Lehmanbrothers, Fortisdebacle, DSB-ineenstorting en meer achter de rug zijn. De Groene laat deze nieuwe goudzoeker paginagroot adverteren, zonder dat DNB of AFM iets van controle uitoefenen.
Vreemd? Enerzijds wel, maar er is ook aan ander bejegening mogelijk. Stonden beleggingen en zelfs spaargeld dan in de afgelopen jaren wel veilig bij de gefailleerde Icesave en DSB of de bijna omgevallen ABNAMRO, Fortis, ING, Aegon, SNS, NIBC of al die anderen die wel onder toezicht stonden van de overheid en al haar toezichthouders? Ik denk dat veel mensen niet meer durven te vertrouwen op de effectiviteit van toezicht. Zeker nu de afgelopen weken en maanden de instituten onderling elkaar de zwarte Piet toespelen. Want de Algemene Rekenkamer laakt de wijze waarop de Nederlandse Bank haar (dubbel)rol vervult van toezichthouder en Centrale Bank. De Tweede Kamer gispt Eurocommissaris Kroes die Bos de duimschroeven aandraaide bij de losmaking en verkoop van de HBU. Het ministerie van Financiën is ontevreden over de wijze waarop raden van commissarissen van banken hun rol hebben vervuld. Evenzo de rol van de accountantskantoren, ze stonden erbij en keken ernaar. De media bekritiseren de Autoriteit Financiële markten over de wijze waarop ze controle uitoefent bij vergunningplichtge instellingen. Het nieuws blijft maar komen via boeken en rapporten van commissies, parlementaire onderzoeken en rechters die zich buigen zich over de wanorde in onze financiële instituties en de wijze waarop het toezicht is opgezet, ingericht en werkt.
Misschien maakt het dan ook niet meer uit dat de Groene een advertentie opneemt van een financiële instelling waar verder niemand op let. Straks blijkt eind 2010 dat juist dit fonds de inleggers welvarend maakt. Als u er al zin in krijgt, de minimale inleg is € 75.000, lees wel de prospectus van 74 bladzijden.
zondag, december 20, 2009
zaterdag, december 05, 2009
Tussen Sint en kerst
Column Binnenlands Bestuur dd 11 december 2009
Sinterklaas heeft het land verlaten dus het hoge woord kan er uit. Het was weer prut. Gelukkig geen pop met krullen in het haar noch een snoezig jurkje, laat staan kaatsenballen in een net, maar toch. Je moet een gegeven paard ook niet in de bek kijken zeggen we wel maar blijmoedig cadeautjes ontvangen die er eigenlijk net naast zitten is een hele opgave. Ook de bezoekers die mij -als verstokte espressodrinker- bij binnenkomst op kantoor dachten te verrassen -we hadden je ingeschat op cappuccino- maakten de maandag na Sint er niet beter op.
Dus wie zijn sinterklaaspresentjes net weer achter de schotten op zolder heeft opgeborgen en vreest voor zijn kerstpakker: u bent niet alleen. Kopen en geven is een hele kunst.
Joel Waldfogel legt het helemaal uit Scroogenomics: Why You Shouldn't Buy Presents For The Holidays. Cadeaus zijn economisch bezien namelijk deels geldverspilling. De intenties van de blijde gever ten spijt, de waarde van een cadeau wordt door de ontvanger gemiddeld eenvijfde lager ingeschat dan de koper betaald heeft. Zie de kast met relatiegeschenken en de ingezonden brieven in het personeelsblaadje na de kerst over het niet-deugende kerstcadeau.
Het gedachtegoed van Waldfogel is ook terug te vinden in de grote maar stille revolutie rond collectieven voorzieningen. In plaats van aanbodsturing krijgen de belanghebbende ontvangers steeds meer eigen keuzeruimte. Vraagfinanciering verdringt aanbodfinanciering. Niet gemeentewerken bepaalt welke speeltuinen of groenstroken er worden vernieuwd, de wijkraad krijgt een budget en maakt zelf keuzen. De student krijgt ´leerrechten´ die op verschillende plekken inwisselbaar zijn, de zorgvrager een rugzakje om zelf te besteden en hopelijk te waarderen. De heroverwegingsrapporten die voorjaar 2010 bekend worden zullen waarschijnlijk een stap verder in de richting van ongebonden vraagfinanciering gaan, waarbij als uiteindelijke consequentie leerrechten, rugzakjes of 'monopoliegeld' wordt verwisseld voor baar geld. Kies zelf als student maar je opleidingsplaats en gewenste studierichting en vakken - maar betaal er ook zelf voor, evenals voor je verzorgingshuis of medisch specialist.
Kan het dan nog wel, cadeaus geven? Daarvoor moet je volgens Waldfogel de ontvanger en zijn smaak of voorkeur precies kennen. Dan vereist veel moeite om die informatie te verzamelen maar dan en alleen dan verhouden de door de ontvanger aan het cadeau toegekende waarde en de betaalde prijs zich nog een beetje. Anders wordt er gewoonweg geld verspild. Partners weten nog ongeveer wel wat de ander op prijs stelt, ouders kennen hun kinderen al weer minder, de door de "koude kant" van de familie meegebrachte presentjes doet het zelden goed. Ziedaar dan ook het nut van die oer-Hollandse verlanglijstjes. Of de geniale eenvoud van de inwisselbare cadeaubon waarmee de ontvanger precies zelf kan bepalen wat er wordt aangeschaft - als je de bon niet kwijtraakt tenminste. Of gewoon geld geven natuurlijk.
Al is met het geven van een envelopje met inhoud wel de laatste betovering verdwenen van het cadeau. Want stiekem hoopt de gever natuurlijk dat de ontvanger zijn gift hoger waardeert dan de werkelijke waarde. Anders kunnen we wel ophouden. Sterkte met de kerstinkopen binnenkort.
Sinterklaas heeft het land verlaten dus het hoge woord kan er uit. Het was weer prut. Gelukkig geen pop met krullen in het haar noch een snoezig jurkje, laat staan kaatsenballen in een net, maar toch. Je moet een gegeven paard ook niet in de bek kijken zeggen we wel maar blijmoedig cadeautjes ontvangen die er eigenlijk net naast zitten is een hele opgave. Ook de bezoekers die mij -als verstokte espressodrinker- bij binnenkomst op kantoor dachten te verrassen -we hadden je ingeschat op cappuccino- maakten de maandag na Sint er niet beter op.
Dus wie zijn sinterklaaspresentjes net weer achter de schotten op zolder heeft opgeborgen en vreest voor zijn kerstpakker: u bent niet alleen. Kopen en geven is een hele kunst.
Joel Waldfogel legt het helemaal uit Scroogenomics: Why You Shouldn't Buy Presents For The Holidays. Cadeaus zijn economisch bezien namelijk deels geldverspilling. De intenties van de blijde gever ten spijt, de waarde van een cadeau wordt door de ontvanger gemiddeld eenvijfde lager ingeschat dan de koper betaald heeft. Zie de kast met relatiegeschenken en de ingezonden brieven in het personeelsblaadje na de kerst over het niet-deugende kerstcadeau.
Het gedachtegoed van Waldfogel is ook terug te vinden in de grote maar stille revolutie rond collectieven voorzieningen. In plaats van aanbodsturing krijgen de belanghebbende ontvangers steeds meer eigen keuzeruimte. Vraagfinanciering verdringt aanbodfinanciering. Niet gemeentewerken bepaalt welke speeltuinen of groenstroken er worden vernieuwd, de wijkraad krijgt een budget en maakt zelf keuzen. De student krijgt ´leerrechten´ die op verschillende plekken inwisselbaar zijn, de zorgvrager een rugzakje om zelf te besteden en hopelijk te waarderen. De heroverwegingsrapporten die voorjaar 2010 bekend worden zullen waarschijnlijk een stap verder in de richting van ongebonden vraagfinanciering gaan, waarbij als uiteindelijke consequentie leerrechten, rugzakjes of 'monopoliegeld' wordt verwisseld voor baar geld. Kies zelf als student maar je opleidingsplaats en gewenste studierichting en vakken - maar betaal er ook zelf voor, evenals voor je verzorgingshuis of medisch specialist.
Kan het dan nog wel, cadeaus geven? Daarvoor moet je volgens Waldfogel de ontvanger en zijn smaak of voorkeur precies kennen. Dan vereist veel moeite om die informatie te verzamelen maar dan en alleen dan verhouden de door de ontvanger aan het cadeau toegekende waarde en de betaalde prijs zich nog een beetje. Anders wordt er gewoonweg geld verspild. Partners weten nog ongeveer wel wat de ander op prijs stelt, ouders kennen hun kinderen al weer minder, de door de "koude kant" van de familie meegebrachte presentjes doet het zelden goed. Ziedaar dan ook het nut van die oer-Hollandse verlanglijstjes. Of de geniale eenvoud van de inwisselbare cadeaubon waarmee de ontvanger precies zelf kan bepalen wat er wordt aangeschaft - als je de bon niet kwijtraakt tenminste. Of gewoon geld geven natuurlijk.
Al is met het geven van een envelopje met inhoud wel de laatste betovering verdwenen van het cadeau. Want stiekem hoopt de gever natuurlijk dat de ontvanger zijn gift hoger waardeert dan de werkelijke waarde. Anders kunnen we wel ophouden. Sterkte met de kerstinkopen binnenkort.
Abonneren op:
Posts (Atom)