Column Binnenlands Bestuur dd 27 mei 2011
Natuurlijk hadden we ze er nooit moeten bijlaten. Het is die zuidelijke cultuur die toch wel even anders is dan de onze. Al doe je nog zo je best, verstaan doe je ze niet. En al versta je ze al, echt elkaar begrijpen zit er ook niet in. Zij blijven zuiderlingen, wij Hollanders.
Toegegeven, er waren ook voordelen aan die eenheid. De grenzen gingen weg, we kregen een gezamenlijke munt. Als je er op vakantie gaat, hoef je niet steeds om te rekenen. In zekere zin hebben ze ook wel wat van ons overgenomen en dan zie je gelijk dat het er beter gaat. Het is er ook mooi wonen met die heuvels en interessant door al die opgravingen die er gedaan zijn. Zelfs zijn er Romeinse forten blootgelegd. En ja, ze hebben ook ons eten beïnvloedt. Met vlaai en zuur vlees en meer. Dus echt er van af hoeft van mij ook weer niet. Maar als je diep in mijn hart kijkt zeg ik, geef Limburg maar terug aan België.
De werkloosheid is er gewoon hoger dan hier. Toen de mijnen sloten hebben ze wel wat vervangende werkgelegenheid gekregen, maar het loopt nu echt wel een beetje af daar. Het schijnt ook te ontvolken. Grote leegstand, wegtrekkende bewoners, het wordt in zekere zin een bodemloze put. En dan die gebruiken. Fanfares, harmonieorkesten en schutterijen, typisch volk. En geen commissaris van de Koningin maar een gouverneur en geen provinciehuis maar een gouvernement. Op onze kosten, dat dan wel weer. Schitterende nieuwe snelwegen, met tunnels op plaatsen waar wij in Holland gewoon alle geluid en lucht zo in de woonkamer ontvangen. Nu bij Roermond, straks bij Maastricht. Het kan niet op. Maar voor Limburg is er wel steeds belastinggeld voor al die franje. Ons belastinggeld wel te verstaan.
De grootste partij van Limburg is er vooral voor de vrijheid. Nu, geef ze die dan. En stuur alsjeblieft al die Limburgers terug naar hun eigen achterland. Die tsunami van Limburgers met hun verschrikkelijke gebruiken, haardracht en religie, het moet maar eens ophouden. Geen cent gaat er meer heen, tenzij het in ons eigen belang is. Want we hebben er al heel veel geld in zitten van onze banken en pensioenfondsen en dat willen we wel eerst even terug. Maar verder zou ik zeggen; dop je eigen boontjes maar. Werk maar harder, schaf vroegpensioenen af, ga eerst maar eens belasting betalen daar in het zuiden. Want iedereen weet dat de belastingmoraal in Europa van noord naar zuid nogal anders is. Dus wie oren heeft die hore.
En als we klaar zijn met Limburg, dan denk ik aan Brabant. Dan Zeeland. Misschien later de Friezen, ook zo’n typisch volk, ook met een eigen taal waar wij Hollanders weer voor opdraaien. Eigenlijk voel ik wel voor een nieuwe Hollandse waterlinie. Die VOC-mentaliteit, daar moeten we naar terug. En dan komt het best goed met onze begroting en onze munt. Terug naar de gulden florijn zou ik zeggen.
zondag, mei 22, 2011
zondag, mei 08, 2011
Waar blijft de linkse begroting?
Column Binnenlands Bestuur dd 13 mei 2011
Binnenkort presenteert het kabinet Rutte haar tweede budgettaire agenda, na de overhaast en slechts op beperkte schaal gewijzigde begrotingen 2011 – die nog door CDA en ChristenUnie waren voorbereid. In de aanstaande Voorjaarsnota wordt weer een tipje van de sluier opgelicht hoe Rutte met het CDA en de PVV Nederland willen besturen. Tot nu toe werden maar enkele bezuinigingsplannen ontvouwd, maar de beoogde bezuinigingen op speciaal onderwijs en hoger onderwijs werden door het parlement vertraagd tot 2013.
Is er al zicht op een alternatief, een linkse tegenbegroting van Cohen, Roemer en Sap? Is er meer dan een soort van ‘tegen’ op alle voornemens van het kabinet? Is er een links antwoord op de vragen omtrent een houdbare begroting, op de ontwikkeling van de lastendruk, de arbeidsmarktproblematiek, de subsidiestromen. Is er een linkse visie hoe de budgettaire besluitvorming in de Europese Unie robuuster wordt gemaakt en uiteindelijk zo wordt ingericht dat over enkele jaren niet weer landen in geldnood komen zoals Portugal, Ierland en Griekenland nu overkwam?
Simon Jenkins beschreef hoe in het Verenigd Koninkrijk de Labourpartij haar legitimiteit verloor toen haar premiers teveel werden gezien als nakomelingen van Margareth Thatcher. Blair en Brown namen de liberale marktwerkingsideologie moeiteloos over en verspeelden daarmee uiteindelijk hun steun onder de bevolking, is de teneur van zijn boek ‘Thatcher & Sons’. Marcel van Dam maakte recent al korte metten met het gebrek aan strijdbaarheid van Job Cohen als oppositieleider.
Job Cohen zelf kwam op het 65e verjaardagsfeestje met een openhartige analyse. De PvdA heeft te lang alle heil verwacht van de overheid en te weinig oog gehad voor de onvolkomenheden ervan, de bureaucratie, gebrekkige kwaliteit en uiteindelijke onbetaalbaarheid. Maar daarna wordt het stil bij Cohen. Een eigen agenda ontbreekt nog.
Zoals de VVD onder Gerrit Zalm in 15 jaar de lastendruk verminderde van 45% naar 38%, zo’n kernissue moet links ook weer willen hebben. Maar het is lang stil. Wat wil de PvdA met de arbeidsmarkt, de woningmarkt, de overheidsorganisatie, het hoger onderwijs? Moeten universiteiten en hogescholen echt de Californische situatie achterna zoals steeds meer wordt bepleit? Het wordt tijd voor antwoorden. De denktank van de PvdA, de Wiardi Beckman Stichting, heeft nu Robert Kuttner, Amerikaans econoom, gevraagd hen te inspireren. Kuttner is een pleitbezorger van een stevige progressieve agenda. Zijn onderzoek richt zich op de gevolgen van de internationale economische crisis voor de verzorgingsstaat en arbeidsmarkt.
Het is te hopen dat de man iets aan inspiratie meebrengt. Maar het is ook een zwaktebod dat er onvoldoende denkkracht in eigen gelederen is. Zonder een stevige eigen agenda wordt links weggespeeld. Dan dreigt de situatie dat iedere linkse partij probeert hier en daar te scoren en gelegenheidscoalities sluit met CDA en VVD op die punten waar de PVV niet thuis geeft, zoals eerder Groenlinksleider Sap deed rond de nieuwe Afghanistan-missie. Een verdeelde oppositie zonder een eigen inhoudelijke en budgettaire agenda bereidt echter de weg voor een tweede rechts kabinet. Werk aan de winkel kortom. Ook na de 65 moet er doorgewerkt worden.
Binnenkort presenteert het kabinet Rutte haar tweede budgettaire agenda, na de overhaast en slechts op beperkte schaal gewijzigde begrotingen 2011 – die nog door CDA en ChristenUnie waren voorbereid. In de aanstaande Voorjaarsnota wordt weer een tipje van de sluier opgelicht hoe Rutte met het CDA en de PVV Nederland willen besturen. Tot nu toe werden maar enkele bezuinigingsplannen ontvouwd, maar de beoogde bezuinigingen op speciaal onderwijs en hoger onderwijs werden door het parlement vertraagd tot 2013.
Is er al zicht op een alternatief, een linkse tegenbegroting van Cohen, Roemer en Sap? Is er meer dan een soort van ‘tegen’ op alle voornemens van het kabinet? Is er een links antwoord op de vragen omtrent een houdbare begroting, op de ontwikkeling van de lastendruk, de arbeidsmarktproblematiek, de subsidiestromen. Is er een linkse visie hoe de budgettaire besluitvorming in de Europese Unie robuuster wordt gemaakt en uiteindelijk zo wordt ingericht dat over enkele jaren niet weer landen in geldnood komen zoals Portugal, Ierland en Griekenland nu overkwam?
Simon Jenkins beschreef hoe in het Verenigd Koninkrijk de Labourpartij haar legitimiteit verloor toen haar premiers teveel werden gezien als nakomelingen van Margareth Thatcher. Blair en Brown namen de liberale marktwerkingsideologie moeiteloos over en verspeelden daarmee uiteindelijk hun steun onder de bevolking, is de teneur van zijn boek ‘Thatcher & Sons’. Marcel van Dam maakte recent al korte metten met het gebrek aan strijdbaarheid van Job Cohen als oppositieleider.
Job Cohen zelf kwam op het 65e verjaardagsfeestje met een openhartige analyse. De PvdA heeft te lang alle heil verwacht van de overheid en te weinig oog gehad voor de onvolkomenheden ervan, de bureaucratie, gebrekkige kwaliteit en uiteindelijke onbetaalbaarheid. Maar daarna wordt het stil bij Cohen. Een eigen agenda ontbreekt nog.
Zoals de VVD onder Gerrit Zalm in 15 jaar de lastendruk verminderde van 45% naar 38%, zo’n kernissue moet links ook weer willen hebben. Maar het is lang stil. Wat wil de PvdA met de arbeidsmarkt, de woningmarkt, de overheidsorganisatie, het hoger onderwijs? Moeten universiteiten en hogescholen echt de Californische situatie achterna zoals steeds meer wordt bepleit? Het wordt tijd voor antwoorden. De denktank van de PvdA, de Wiardi Beckman Stichting, heeft nu Robert Kuttner, Amerikaans econoom, gevraagd hen te inspireren. Kuttner is een pleitbezorger van een stevige progressieve agenda. Zijn onderzoek richt zich op de gevolgen van de internationale economische crisis voor de verzorgingsstaat en arbeidsmarkt.
Het is te hopen dat de man iets aan inspiratie meebrengt. Maar het is ook een zwaktebod dat er onvoldoende denkkracht in eigen gelederen is. Zonder een stevige eigen agenda wordt links weggespeeld. Dan dreigt de situatie dat iedere linkse partij probeert hier en daar te scoren en gelegenheidscoalities sluit met CDA en VVD op die punten waar de PVV niet thuis geeft, zoals eerder Groenlinksleider Sap deed rond de nieuwe Afghanistan-missie. Een verdeelde oppositie zonder een eigen inhoudelijke en budgettaire agenda bereidt echter de weg voor een tweede rechts kabinet. Werk aan de winkel kortom. Ook na de 65 moet er doorgewerkt worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)